O BARNABIE TROCINIAKU

Pewien kmieć speleolog niejaki Barnaba Trociniak
zamiast po skałach wolał szwendać się po jaskiniach.
A jeśli już - choć niechętnie - on po powierzchni łaził
to biegał wtedy namiętnie do niejakiej Troć Kazi.

A że mieszkała ona na poddaszu na strychu
Barnaba po balkonach wspinał się do niej po cichu.
Gdy dla zabezpieczenia wbijał raz w ścianę nity
wzbudził zaciekawienie niejakiej Zabobrzak Anity.

A ta Zabobrzak Anita, gdy on tak walił młotkiem
że była z lekka wypita spojrzenia słała mu słodkie.
Słodkie spojrzenia mu słała, a takoż propozycje
taka odwaga drzemała w onej Zabobrzak Anicie.

Więc Trociniakiem Barnabą miotało sprzeczne uczucie
albowiem obie te baby wzbudzały w nim żądze i chucie.
Rozkojarzała go potem, ta żądza z chucią, tak czasem
że nity, zamiast młotem, to wbijał je..
 ..niedokładnie, i bał się później, że spadnie.

Oj, był z niego oryginał, że któżby to przypuszczał
walecznie w górę się wspinał, w dół się bez trwogi spuszczał.
Troć Kazia, Zabobrzak Anita - cieszyły się obie panie
jak to każda kobita, gdy on tak harcował po ścianie.

JAK SOWY NA GAŁĘZI WOKÓŁ SIE ROZSIADŁY

ZE SZKLANEK SĄCZĄ DRINKI ŻALEM ZAPRAWIANE

A KAŻDA Z NICH PONĘTNA JAK OWOC OPADŁY

PRZEZ LENIA OGRODNIKA W SADZIE PORZUCONE

POD MASKĄ MAKIJAŻU ZMARSZCZKI SWE UKRYŁY

CO BEZLITOSNY CZAS IM WYRZEŹBIŁ NA LICACH

W BIZANTYJSKIE TOMBAKI GORSY PRZYSTROIŁY

                        REF.    TO LOS STARYCH PANIEN CO WCIĄŻ SIE ŻYWIĄ ZŁUDZENIAMI

                                    TO LOS STARYCH PANIEN CO MOGA TYLKO BYĆ CIOTKAMI

                                    CHOĆ WOLNE I SWOBODNE CHOĆ PEŁNY MAJĄ TRZOS

KIEDY Z ZAMĘŻNEJ SIOSTRY Z DZIECKIEM POŻYCZONYM

PO PARKU SPACERUJĄ I KARMIA ŁABĘDZIE

GDY WIDZĄ BIAŁE PTAKI CZULE PRZYTULONE

TO GORZKI SZLOCH BEZGŁOŚNY W PIERSI IM UWIĘŹNIE

MIŁOŚCI ODRZUCONE W ALKOHOLU TOPIĄ

I SAMOTNE GODZINY KACEM ODMIERZAJĄ

W NIEWYGASŁEJ TĘSKNOCIE ŁZAMI POŚCIEL KROPIĄ

                        REF.            TO LOS..........

NA RĄCZYM KONIU WJEDZIE BY JE W SIODŁO PORWAĆ

PALĄCYM POCAŁUNKIEM CZERWIEŃ WARG ROZGNIECIE

UBIWSZY DZIELNYM MIECZEM CO JE WIĘZIŁ SMOKA

A POTEM CWAŁEM RUSZĄ DO KRAINY MARZEŃ

KU SZCZĘŚCIU ICH POWIEDZIE MIŁOSNA PIEŚŃ SŁOWIKA

I BĘDĄ BLISKIE SERCA NAMIETNYM PŁONOĆ ŻAREM

Obraźnik

Zdarza się typ co po świecie tylko po to łazi
Bo liczy na to, że go ktoś obrazi
A gdy zostanie obrażony
To jest uszczęśliwiony.
I myśli rad, iż tego raza
Spotkała go obraza.
A jeśli nikt go nie zechce obrazić
To będzie ze skóry wyłazić
Rzuci ją na podłogę i tak goły stoi
Myśląc, jakby tu postawić na swoim
I źle się o bliźnich wyraża, że nikt go nie obraża.
Stoi ci taki nędzy i rozpaczy obraz
Z wzrokiem jak bazyliszek albo inna kobra
Gotów się oddać nawet pederaście
Szepcząc- nadziei mej nie gaście
Obraźcie mnie, obraźcie...
I ma żal do świata oraz swojej żony
Że nie został obrażony.
Bo nikt go nie kocha i nie zauważa
A to go przecież obraża.
Jeśli jednak dozna on obrazy
To ma sny radosne oraz nocne zmazy
I to po kilka razy
Oraz z radości puszcza gazy.
Gdy się obudzi radośĆ go rozpiera
Że odnalazł sens życia tera.
I chodzi dumny z czołem podniesionym
Bo został obrażony.
A wy by uniknąć mej małej obrazki
Za ten wierszyk bijcie mi oklaski.